Running

 

Van roken naar rennen
Tot 2014 had ik meelij met al die sjokkers of hardlopers; ik begreep niet hoe je daar enige vorm van plezier aan kon beleven. Maar dat jaar heb ik, onder begeleiding van een fysiotherapeute van Vitaalpunt, leren hardlopen. En tot mijn stomme verbazing vond ik het heerlijk! Ik leerde vooral naar mijn lichaam luisteren, waardoor ik nu kan rennen zonder mezelf te forceren of blessures op te lopen. Ik heb mijn verslaving aan nicotine (30 jaar flink gerookt) nu dus ingeruild voor een verslaving aan endorfines. Ik loop om de dag tussen de vijf en de tien kilometer hard. Niet om voor iets te trainen of om een PR aan te scherpen, maar puur en alleen maar voor het heerlijke gevoel wat ik na afloop ervaar. Het lekkerste vind ik het om vroeg in de ochtend te rennen, nog voor het ontbijt. Dat voelt als een perfect begin van de dag. En na afloop heerlijk douchen en eindigen met een minuutje koud afdouchen. Ook weer zo ontzettend lekker als je er eenmaal aan gewend bent.
 In tegenstelling tot vele mede-runners, loop ik vrijwel nooit met oordopjes in. Ook een chronometer of hartslagmeter laat ik tegenwoordig thuis achter. Ik ga lopen, en na ongeveer tien of vijftien minuutjes voel ik hoe het gaat. Dan beslis ik hoe ver ik ga lopen.  Af en toe gaat het zo lekker dat ik nog niet wil stoppen en dus een extra ommetje loop. Andere keren wil ik ‘dieper’ gaan en besluit ik verder te lopen dan ik eigenlijk van plan was. En af en toe kies ik ervoor om ruim tien kilometer te lopen (ik heb een heerlijk rondje in Amsterdam via het Vondelpark, Rembrandpark en een stukje Westerpark). ’s Ochtends vroeg, zoveel mogelijk door het groen en in een rustige omgeving.

Tot mijn spijt kan ik sinds eind 2016 niet meer rennen omdat ik last heb gekregen van een chronische ontsteking in m’n heup. Ik hoop ooit het rennen weer op te kunnen pakken, desnoods minder en korter. Ik mis het heerlijke gevoel en de endorfines echt.

Mijn favoriete hardloopgympjes.